( تاریخچه کاربرد بام های سبز ( روف گاردن

ایده ایجاد باغچه روی سقف و کشت بر روی آن توسط ایرانی ها در 2500 سال پیش و بر روی بام زیگورات ها به کار گرفته شده است.همچنین بام های سبز 600 سال قبل از میلاد مسیح توسط مردم بابل ساخته سده بود.باغ های معلق بابل در واقع باغ هایی نبودند که در هوا معلق باشند بلکه فضاهای سبزی بودند که روی بام ها و مهتابی های چند ساختمان قرار داشتند.این باغ ها به دستور نبوکد نزر ( بخت النصر ) برای همسرش که شاهزاده خانمی از ماد و دلتنگ کوه ها و سبزی و خرمی زادگاهش بود ، ساخته شد.وی دستور داد کوهی بسیار بزرگ با ابعاد عجیب بسازند.این کوه در واقع ساختمانی چهار گوش با ارتفاع 120 متر بود که 5 بام داشت و هر یک بر ستون هایی بنا شده بود که در آن ها انبوهی از چمن ، گل و درخت میوه کاشته شده و توسط تلمبه های آبی ، آبیاری می شدند.

در عصر رنسانس نیز در فرانسه و ایتالیا گونه هایی از باغ بام بوجود آمد که اکثرا توسط دولت و در ساختمان های عمومی شکا می گرفت.در سال 1600 میلادی یک آلمانی تراس خونه خود را تبدیل به باغچه نمود و این فرآیند تبدیل تراس و بام به باغ تا سال 1875 در آلمان و روسیه رواج داشت.لوکوربوزیه و رایت از پیشگامان طبیعت گرا و ایجاد کننده بام های سبز در قرن بیستم بودند.

توصعه فضاهای سبز بر بام ها در سال های اخیر به ویژه در اروپا و آمریکا سرعت بیشتری به خود گرفته است.دلیل عمده توجه به این امر علاوه بر مبحث زیبایی شناسی معمارانه ، پاسخگویی به عواملی همچون عایق سازی ( حرارتی ، رطوبتی و صوتی ) طبیعی ساختمان ، استفاده از فضای مرده بام در جهت ایجاد فضای دلپذیر ، کمک به کاهش آلودگی های جوی ، افزایش نسبت اکسیژن هوا و غیره می باشد.از دیدگاه مهندسی سازه ، طراحی ساختمان با بام سبز منجر به افزایش پایداری و مدیریت صحیح باران های سیل آسا و آب باران می گردد.